ميگو ماده غذايي بسيار مفيدي بوده كه در بين بسياري از افراد از محبوبيت بالايي برخوردار است و خوشبختانه در كشور ما ميگو به طور تازه يا يخ زده در تمام طول سال در دسترس است. اما بالا بودن قيمت ميگو بين مواد غذايي ديگر ، اين وعده غذايي مفيد را از خانه هاي كشور ما دور كرده است.ميگو يك منبع بسيار غني از ويتامين B12 و ويتامين D و سلنيوم بوده و مقدار ناچيزي چربي و كالري دارد. ميزان پروتئين موجود در هر 120 گرم ميگو حدود 7/23 گرم بوده كه رقم بالايي است. كه حدود 47 درصد از نياز روزانه يك فرد سالم را تأمين مي كند. تركيبات ويژه مواد غذايي ميگو آن را به عنوان يك غذاي مناسب براي كمك به تنظيم قند خون تبديل كرده است. يكي از فوايد ديگر اين ماده مغذي خاصيت ضد سرطاني مي باشد.
ميگو يك منبع عالي از سلنيوم است كه مصرف هر 120 گرم آن 7/81 درصد از نياز روزانه بدن به اين عنصر تأمين مي شود. شواهدي موجود است كه سلنيوم DNA را ترميم كرده و مانع از آسيب وارده به سلول ها مي شود.به علاوه از تكثير سلول هاي سرطاني نيز جلوگيري كرده و از مرگ سلولي مي كاهد. سيستم ايمني در بدن را براي حذف سلول هاي فرسوده و غيرعادي تحريك مي كند.همچنين سلنيوم با پيوستن به قسمت فعال بسياري از پروتئين ها، مانند گلوتاتيون و پراكسيداز، خاصيت ضد سرطاني پيدا مي كند. حال چگونه ميگو را انتخاب و نگهداري كنيم. مانند هر غذاي دريايي بهتر است ميگو در جايي نگهداري شود كه بتواند خوب و تازه باقي بماند.
سعي كنيد محل خريد و فروشندگان ماهي و ميگو را خوب بشناسيد تا بتوانيد به آنچه خريداري مي كنيد اعتماد كنيد. زماني كه مي خواهيد ميگو را طبخ كنيد استفاده از ميگوي منجمد يا تازه مسأله مهمي است. گوشت ميگوي منجمد ماندگاري بيشتري دارد و مي توان تا چند هفته نگهداري كرد در حالي كه ميگوي تازه را فقط مي توان 1 تا 2 روز نگهداري كرد.

يكي از علامت هاي تازه بودن ميگو محكم بودن گوشت آن و چسبندگي گوشت به پوسته خارجي مي باشد. بر روي پوست ميگو نبايد دانه هاي سياهرنگ باشد چرا كه اين امر نشان دهنده نرم شدن گوشت ميگو است. به علاوه پوسته نبايد زرد رنگ و دانه دانه باشد و بو نشانه خوبي براي تازگي ميگو است. ميگو با كيفيت تازه كمي بوي آب هاي شور را دارد ولي نبايد بوي تندي  را بدهد

ميگوها از خانواده سخت پوستان هستند و در دريا زندگي مي كنند و تنها برخي از گونه هاي آن در آب شيرين يافت مي شوند. در ايران ميگوهاي خوراكي آب شور در درياي عمان و خليج فارس زندگي مي كنند. اين حيوان، كف زي است و به همين دليل در نواحي كم عمق يافت مي شود. اين نوع ميگو را دريايي مي نامند.  اين ميگو به وسيله لنج و كشتي صيد  شده و به ساحل حمل مي شود و در ساحل، بر حسب اين كه عمل آوري شود و يا به صورت تازه به بازار مصرف انتقال يابد نيز مسير جداگانه اي را مي پيمايد. نوع ديگر ميگو، ميگوي پرورشي است كه در سواحل خليج فارس و درياي عمان با استفاده از آب دريا كه توسط كانال به سمت مزارع هدايت شده، مستقيما در محيط طبيعي دريا پرورش داده مي شود. تفاوت ميگوي پرورشي و دريايي، علاوه بر تفاوت گونه و نژاد، در صيد و روش عرضه ميگو است.