میگو راز جوانی وطراوت انسان

ميگو ماده غذايي بسيار مفيدي بوده كه در بين بسياري از افراد از محبوبيت بالايي برخوردار است و خوشبختانه در كشور ما ميگو به طور تازه يا يخ زده در تمام طول سال در دسترس است. اما بالا بودن قيمت ميگو بين مواد غذايي ديگر ، اين وعده غذايي مفيد را از خانه هاي كشور ما دور كرده است.ميگو يك منبع بسيار غني از ويتامين B12 و ويتامين D و سلنيوم بوده و مقدار ناچيزي چربي و كالري دارد. ميزان پروتئين موجود در هر 120 گرم ميگو حدود 7/23 گرم بوده كه رقم بالايي است. كه حدود 47 درصد از نياز روزانه يك فرد سالم را تأمين مي كند. تركيبات ويژه مواد غذايي ميگو آن را به عنوان يك غذاي مناسب براي كمك به تنظيم قند خون تبديل كرده است. يكي از فوايد ديگر اين ماده مغذي خاصيت ضد سرطاني مي باشد.
ميگو يك منبع عالي از سلنيوم است كه مصرف هر 120 گرم آن 7/81 درصد از نياز روزانه بدن به اين عنصر تأمين مي شود. شواهدي موجود است كه سلنيوم DNA را ترميم كرده و مانع از آسيب وارده به سلول ها مي شود.به علاوه از تكثير سلول هاي سرطاني نيز جلوگيري كرده و از مرگ سلولي مي كاهد. سيستم ايمني در بدن را براي حذف سلول هاي فرسوده و غيرعادي تحريك مي كند.همچنين سلنيوم با پيوستن به قسمت فعال بسياري از پروتئين ها، مانند گلوتاتيون و پراكسيداز، خاصيت ضد سرطاني پيدا مي كند. حال چگونه ميگو را انتخاب و نگهداري كنيم. مانند هر غذاي دريايي بهتر است ميگو در جايي نگهداري شود كه بتواند خوب و تازه باقي بماند.
سعي كنيد محل خريد و فروشندگان ماهي و ميگو را خوب بشناسيد تا بتوانيد به آنچه خريداري مي كنيد اعتماد كنيد. زماني كه مي خواهيد ميگو را طبخ كنيد استفاده از ميگوي منجمد يا تازه مسأله مهمي است. گوشت ميگوي منجمد ماندگاري بيشتري دارد و مي توان تا چند هفته نگهداري كرد در حالي كه ميگوي تازه را فقط مي توان 1 تا 2 روز نگهداري كرد.

يكي از علامت هاي تازه بودن ميگو محكم بودن گوشت آن و چسبندگي گوشت به پوسته خارجي مي باشد. بر روي پوست ميگو نبايد دانه هاي سياهرنگ باشد چرا كه اين امر نشان دهنده نرم شدن گوشت ميگو است. به علاوه پوسته نبايد زرد رنگ و دانه دانه باشد و بو نشانه خوبي براي تازگي ميگو است. ميگو با كيفيت تازه كمي بوي آب هاي شور را دارد ولي نبايد بوي تندي  را بدهد.

 ميگوها از خانواده سخت پوستان هستند و در دريا زندگي مي كنند و تنها برخي از گونه هاي آن در آب شيرين يافت مي شوند. در ايران ميگوهاي خوراكي آب شور در درياي عمان و خليج فارس زندگي مي كنند. اين حيوان، كف زي است و به همين دليل در نواحي كم عمق يافت مي شود. اين نوع ميگو را دريايي نامند. اين ميگو به وسيله لنج و كشتي صيد  شده و به ساحل حمل مي شود و در ساحل، بر حسب اين كه عمل آوري شود و يا به صورت تازه به بازار مصرف انتقال يابد نيز مسير جداگانه اي را مي پيمايد. نوع ديگر ميگو، ميگوي پرورشي است كه در سواحل خليج فارس و درياي عمان با استفاده از آب دريا كه توسط كانال به سمت مزارع هدايت شده، مستقيما در محيط طبيعي دريا پرورش داده مي شود. تفاوت ميگوي پرورشي و دريايي، علاوه بر تفاوت گونه و نژاد، در صيد و روش عرضه ميگو است.
 روش هاي تشخيص ميگوي سالم و غيرسالم

ميگو به دليل دارا بودن اسيدهاي چرب غيراشباع خيلي سريع خراب مي شود. چون تمام اندام هاي گوارشي ميگو در ناحيه سر قرار دارد، شروع مرحله فساد از ناحيه اتصال سر با قسمت بدن است، كه با شروع مرحله فساد، سر ميگو را جدا كرده و بدون سر به فروش مي رسانند. در مرحله بعد پوست ميگو را جدا كرده و عضله تنها مي ماند. البته اين بدان معني نيست كه هر ميگوي بسته بندي شده بدون سر داراي مشكل است، چون ممكن است بر اثر بازار مصرف، ميگو را سركني و يا آن را پوست كني كرده و به فروش برسانند. پس ميگو بايد با سر بوده و سر آن سفت و محكم به بدن چسبيده باشد. رنگ ميگو بسته به گونه، نژاد و محيط زندگي ميگو متفاوت است ولي پس از پخت تقريبا تمامي ميگوها به رنگ صورتي مايل به قرمز درمي آيند كه شدت اين رنگ نشانه سلامت ميگو است. هر چقدر ميگو پس از پخت كمتر صورتي شود، كيفيت پايين تري دارد، رنگ ميگو بايد يكنواخت بوده و لكه هاي سياه درشت به شكل خال هاي درشت نداشته باشد. خال هاي ريز پراكنده در سطح بدن طبيعي است. ميگوي تازه بوي بد ندارد و فقط بوي خاص ميگو را دارد كه اصلا تند نيست. ولي در صورت خراب شدن، بوي شديد و تند آمونياك از آن استشمام مي شود. از اين نظر نوع پرورشي و دريايي آن هيچ فرقي ندارند، يعني ميگوي دريايي كه از لب ساحل بلافاصله بعد از صيد به فروش مي رسد بدون بو است. در مورد نگهداري ميگو، توضيح اين كه اگر ميگو را به صورت تازه از شهرهاي جنوبي خريداري مي كنيد، بايد در همان محل فقط سر را جدا كرده و با پوست فريز كنيد. اگر ميگو به صورت بسته بندي شده و منجمد خريداري مي شود بايد به تاريخ توليد و انقضا و كد بهداشتي جعبه دقت شود.سپس آن را در فريزر خانگي و حدود- ۱۸ درجه سانتيگراد نگه داري كرد. بسته بندي بايد به صورتي باشد كه مجبور به دوباره فريز كردن ميگو نشويد. براي اين كار مي توان وقتي ميگو خريداري شد، بيش از اين كه كاملا از حالت انجماد خارج شود،بايد سر ميگو را جدا كرد وآن را در پلاستيك به اندازه مصرف هر وعده قرار داد و البته فوري آن را داخل يك جعبه و درون فريزرگذاشت. ميگويي را كه پوست آن كنده شده به مدت زياد نمي توان در فريزر نگاه داشت، مگر در شرايط خاص و بسته بندي خاص كه حتي در آن صورت هم مدت نگهداري طولاني نيست.